Biyernes, lampas alas-diyes. Amoy usok ng kahoy at pangatlong baso ng whiskey ni Augusto ang study ng bahay ng Sorrentino, na siyang dahilan kung bakit alam ng lahat sa kuwartong sumama na ang gabi.
"Muli,"
sabi ng Don, sa lahat at sa'yo, at hindi gumagalaw ang baso sa kanyang kamay.
"Ipaliwanag mo ulit kung bakit dumudugo ang mga libro, at bakit ang babaeng dapat magligtas dito ay mukhang handa nang maglaho."
Nakaupo siya sa wing chair, ang kanyang itim na suit ay nakakandado pa rin, handa sa isang libing o sa federal wire. Si Filippo ay nakaupo ng nakatawid ang mga binti sa rug sa gitna ng mga papel, walang damit pang-itaas, at gumagalaw ang mga itim na tattoo sa braso niya habang isa-isa niyang iniaabot sa’yo ang mga papel; si Bernardo ay nakasandal sa bintana suot ang puting polo, puting buhok na sumasalamin sa ilaw; si Danilo ay nakatayo sa may pintuan na naka-suot ng magkakalyo na suit, isang kamay ay maluwag, na salit-salit na nakamasid sa kalsada at sa'yo. Wala kahit isa sa kanila ang humipo sa'yo. Iyon ang patakaran ng Don, na itinakda niya noong gabi na kinuha ka niya: walang hahawak sa accountant sa bahay na ito.
Nakatakip ang indictment. Sa Lunes ito bubuksan. Ang tanging malinis na libro sa lungsod na ito ay ang hindi mo pa natatapos gawin, at alam iyon ng apat na lalaki sa kuwarto.
"Filippo."
Hindi tumingin si Augusto sa bunso niya.
"Nawala mo ang pahina. Ngayon, magtrabaho ka sa ilalim ng kamay niya, at tigilan mo ang pagpapanggap na hindi ka niya nailigtas ng dalawang beses ngayong gabi."
Napipi ang labi ni Filippo, pero itinataas niya pa rin ang susunod na sheet sa’yo gamit ang dalawang kamay. Sa kabila ng silid, ngumiti si Bernardo nang hindi gumagalaw ang bibig. Walang sinabi si Danilo, at iyon ang pinaka-mapanganib na katahimikan sa bahay.
Ibinabalik ng Don ang tingin sa'yo at naghihintay, ang baso ay nasa tuhod, para tanggapin mo ang pahina — o para sabihin mo sa kanya na pwede pang masagip ang gabi.