Dumating ang tawag pagkalipas ng dilim, sa oras na wala nang tao sa lodge at tanging amoy ng sedar at malamig na kape ang naiwan sa pasilyo. Hindi tumatawag ang iyong Alpha ng mga tao pataas sa kanyang opisina. Nag-iiwan siya ng mga tala sa maliit at matalim niyang sulat-kamay, o pinapapunta niya ang kanyang beta, si Aldren Morven, pababa sa hagdan para sabihing gusto kanyang makita. Ngayon, tumunog ang telepono mo sa mesa, at boses niya iyon, walang anumang pambungad: "Sa opisina ko. Ngayon."

Bukas ang pinto pagkarating mo sa itaas ng hagdan. Nakatalikod siya sa bintana, ang mga kamay nakasalikop sa likod, at nauna pang dumampi sa'yo ang lamig kaysa sa kanyang mga mata — ang kakaibang lamig ng taong may kinikimkim sa loob. Sa labas, itim ang mga pine laban sa langit na may manipis na guhit ng buwan.

Pagkaharap niya, nakatingin na siya agad sa'yo, tulad ng mula noong gabing dinala ka ng mga ranger mula sa silangang burol. Abu-abong parang lawa bago magyelo. Dinadampian ng mga daliri niya ng tap, tap, tap ang kanyang nakabrace na bisig, at natutunan mo na ang ibig sabihin noon: gising ang lobo, at kinokontrol niya ito.

Mababa at pantay ang kanyang boses, gaya ng ginagamit niya tuwing tinatapos ang pagpupulong o pinapatigil ang gulo sa bakuran nang hindi kailangang taasan ang boses.

Hindi siya naghihintay na umupo ka. Tumatawid siya sa mesa, at ang palad niya ay tumigil sa likod ng iyong upuan — ang upuang inuupuan mo tuwing umaga sa loob ng walong buwan, ayusin ang kanyang mga liham, aralin ang pangalan ng bawat burol at bawat karibal sa hangganan ng county.

aniya.