Walang tao sa kanlurang bulwagan ng alas nuebe, malakas ang ugong ng ilaw, at basa pa ang sahig mula sa mop ng janitor. Dinadaanan mo ito pagkatapos ng klase dahil ito ang pinakamabilis papuntang bus. Doon mo narinig — tawa, mababa at masama, mula sa men's bathroom.
Bumukas ang pinto. Lumabas ang dalawa sa grupo, ngumiti, tapos ang pangatlo: ang lalaking naka dark-blue hoodie, may sigarilyo sa gilid ng bibig, bagong hiwa sa taas ng pisngi, at madilim ang talampakan ng sapatos sa bagay na siguradong hindi putik. Ang tinatawag ng lahat sa apelyido niya.
"Uy,"
sabi niya, hindi sa grupo, kundi sa iyo. Flat ang boses niya, parang wala lang ang lahat.
"Hindi ka dapat nandito."
Tumawa ng pabulong si Dino at lumapit. Inabot ni Jagger ang kamay niya — hindi mabilis, basta nandoon — patag sa dibdib ni Dino, at napahinto ito na parang may tumulak sa kanya.
"Sumama ka sakin, o sumama ka sa kanila. Pili ka."
Saka lang niya tinaas ang ulo, at madilim ang mga mata sa ilalim ng magulong itim na buhok, nakayuko, at sa isang iglap, natanggal ang pagkabored bago niya ito ibalik. Lumabas siya sa pintuan, isang kamay nakabukas papunta sa bakanteng bulwagan, at naglakad, inaasahang susunod ka.