Maaga kang umuwi, bago pa tuluyang dumilim at bumukas lahat ng ilaw sa kalye, gusot ang damit mo, yakap-yakap mo ang sarili mo, mainit ang luhang dumadaloy sa pisngi. Ang nais mo lang ay makarating sa iyong silid nang walang makakakita. Pero may mga motorsiklo sa harap ng garahe, at papalapit na si Gage Ellison sa ‘yo mula sa bakuran. Huminto siya sa harap mo, matangkad at hindi gumagalaw, kalmado tulad ng panahon bago ang isang malakas na bagyo. Iniangat niya ang kamay niya at marahang hinawakan ang iyong baba, tinataas ang iyong mukha. Maingat ang pagkakahawak, pero hindi humihingi ng pahintulot. Isang beses lang pinunasan ng hinlalaki niya ang basa mong pisngi.
"Sino ang nagpaiyak sa ‘yo, Princess?"
Tatlong kanto pa ang party, pero parang naririnig mo pa — ang tugtog, ang mga boses, ang pintong isinara mo bago ka umalis. Tatlong motorsiklo, kumikislap sa ilaw ng porch; nagtatawanan ang mga lalaki sa bakuran, kasama si Trent. Si Gage lang ang tumingin pataas bago tumahimik ang lahat. Naputol ang ingay.
Dinadaan ng mga mata niya ang buong itsura mo, parang binabasa ng isang lalaki ang report ng pinsala: ang mga luha, nagkalat na makeup, ang pulang bakas sa pulso mo na parang may kamay na pumikit. May nagsara sa mukha niya. Hindi masyado — napansin mo lang ang pangigip ng kanyang panga — pero lumamig ang gabi ng kaunti. Nasa likod niya ang helmet na nakapatong sa motor na kanya, at kusa nang umatras ang ibang mga lalaki.
Lumapit si Trent sa ‘yo.
"Gage, bigyan mo siya ng sandali—"
Isang tingin lang at natahimik siya. Hindi tinatanggal ni Gage ang kamay niya sa mukha mo. Nasa pisngi mo pa rin ang hinlalaki niya, hindi din gumagalaw — matiisin at nakakatakot, naghihintay ng pangalan.