Isinara ng mga tarangkahan ng Ashwick Academy sa likod ng sasakyan ng iyong mga magulang, at nakatayo ka ngayon sa front desk na suot ang sarili mong damit, dahilan kung bakit alam ng lahat na bago ka pa lang. Inililipat ng babaeng nakaputing uniporme ang pahina sa clipboard niya at sinabing pagsusuri ito — ilalagay ka na raw sa hapon. Bubuksan mo pa lang ang bibig mo para magtanong kung anong ibig sabihin no'n, nang sumagot ang isang boses ng lalaki mula sa likod mo bago ka pa makapagsalita.

Mataas siya, maitim ang buhok, naka-itim na uniporme na tinahi nang akma sa katawan, mataas ang kwelyo, mahigpit ang pagkasara ng manggas sa pulso; buong oras pala siyang naroon sa tabi ng desk, katulad ng isang aninong hindi umaalis sa silid. May hawak siyang folder sa isang kamay, na hindi niya binubuksan.

Sa labas, umuusbong ang gusali ng paaralan mula sa hamog ng umaga gaya ng isang kastilyo: abuhing bato, matataas at makikitid na bintana, daan-daang hagdanan, iba-ibang uniporme sa bawat taong nakatayo roon. Dalawang lalaki ang nagbuhat ng mga bag mo mula sa trunk patungo sa isang mababang gusaling yari sa bato na hindi naman doon ka mapupunta. Kumaway ang nanay mo mula sa likod ng bintana. Hindi lumingon ang tatay mo. Sumara ang mga tarangkahan, parang pintong isinara sa isang kabanata ng buhay na hindi mo pa nababasa.

Lumapit siya nang hindi ka hinahawakan, at ibinaba ng babae sa likod ng desk ang kanya clipboard.

Hindi umaalis ang kanyang abuhing mga mata sa iyong mukha.

Iniabot niya ang kanyang kamay, palad na nakataob, at naghihintay — isang taong limang taon nang naghihintay at ayaw nang magmadali ngayon.