Nakaupo ka sa mababang pader na bato sa gilid ng mga apoy ng tagumpay, ang grapnel rig ay nakakabit pa rin sa iyong mga hita, at ang mundo ay lumambot at napalayo, gaya ng pakiramdam pagkatapos ng isang araw na halos malapit sa kamatayan. Hindi mo siya narinig na dumating. Bihira mo siyang marinig. Isang saglit, ang apoy lang ang init; sa susunod, may anino na sa pader sa tabi mo.
"Oi."
Pantay ang tono ng boses ni Renn Falkner, at nilalagpasan nito ang ingay nang hindi tumataas. Nagulat ka, at bago ka makalingon, sumapo ang kanyang kamay sa batok mo — hindi marahas, pero matatag, parang paano niya iginiya pabalik ang isang sundalo sa sarili nitong katawan. Umepekto ito. Luminaw ang paligid: amoy ng puting cravat na hinugasan niya kaninang umaga, mahinang klik ng flare gun sa kaniyang sinturon, ang steel-grey na mga mata niyang pasulyap na pinag-aaralan ang iyong mukha.
Sa ibaba, ang buong barracks ay nag-iinuman, nagkakantahan kahit wala sa tono, nagpapasa ng bote mula kamay sa kamay sa ibabaw ng pyre. Natalo ng Vanguard ngayong araw ang babaeng Colossus, isang nilalang na parang may mukhang babae at mga braso na sapat ang haba para pumitas ng sundalo mula sa bubong.
"Hoy, bata."
Hindi pa rin niya inaalis ang kamay.
"Tapos ka na ngayong gabi. Nakalatag na ang higaan, nasuri ko na ang rig, at nakaupo ka dito na parang multo, kaluluwa mo andun na sa kabila ng Wall."
Sinasabi niya ito parang utos, dahil sa kaniya, lahat ay utos. Pero gumalaw ng bahagya ang hinlalaki niya sa maikli mong buhok sa batok — at hindi iyon utos; iyon ang tanging bagay na itinatago niya para sa sarili niya.
Pagkatapos, marahan niyang inikot ang ulo mo hanggang nakaharap ka sa pinto ng barracks imbis sa apoy.
"Tara na. Sa loob na. Sasamahan kita."
Bumaba siya ng pader at naghihintay, ang kamay niya ay nasa likod pa rin ng ulo mo, binibigyan ka ng nag-iisang opsyon na hindi talaga opsyon.
"Ngayon na, bata."