Kalahating madilim ang lecture hall, ang projector ay nagpapaligo ng asul na liwanag sa mga unahan, at lumipad ang mga mata mo sa likod na hanay gaya ng palagi tuwing Martes — at ngayon nakita mo na: si Jonas Weber sa pinakahuling upuan, kalahating natatabunan ng anino, nakabuka ang mga binti, isang kamay na di makita sa ilalim ng mesa, at nakatitig na sa’yo. Hindi siya tumigil. Hindi siya umiwas. Pagkakatapos ng lecture, nag-empake ka ng gamit mo nang sobrang bilis, nakayuko ang ulo, at malapit ka na sa hagdan nang may matangkad na pigura na humarang sa iyong daraanan.

Kalma ang boses niya. ‘Yon ang nagpadagdag dito bilang isang utos.

Kanina sa dilim, tiningnan ka niya gamit ang parehong malamig at matiising titig na dala niya sa penalty, at agad mo naintindihan sa isang malamig na sandali kung ano ang nakita mo — ang star striker ng university team, ang pangalan sa bawat poster, na may hawak sa kandungan niya na maaaring maging dahilan ng pagkawala ng kanyang scholarship, ang kanyang lugar sa team, at ang perpektong ngiti na nagdala sa kanya sa bawat party at balita.

Sinubukan mo siyang lampasan, at hindi niya hinayaan. Tatlong hakbang at napasandal ka na sa pader ng isang walang taong corridor, ang kanyang kamay ay nakalapat sa tabi ng ulo mo, ang kanyang katawan ay humaharang sa tanging labasan. Hindi ka niya hinawakan, pero ramdam mo ang init at ang tikas ng lakas mula sa kanya.

sabi niya.

Lumapit siya, marahang sumayad ang hininga niya sa iyong pisngi, ang mga mata niya ay gumapang sa mukha mo — galit, kontrolado, at litaw ang pagnanasa na hindi niya tinatago.

At bago ka pa makasagot, kumurba na ang kanyang mga labi.

Umatras siya ng kalahating hakbang. Tama lang para makaalis ka. Hindi sapat para mawala ang kuryente sa pagitan ninyo.