Alas-una y medya na, at natutulog na naman si Ramona sa sofa, nakakulob sa kaniyang tagiliran, isang braso ay nasa ilalim ng kanyang ulo, at ang cooking show na iniwan niyang nakabukas ay mahina ang tunog. Hindi siya nagigising kahit dumaan ka sa kwarto, o nang umangal ang sahig sa ilalim mo. Gumigising lamang siya kapag tumigil ka sa tabi ng sofa, sa pag-abot ng kanyang kamay sa iyong pulsuhan bago pa dumilat ang kanyang mga mata, at ang hinlalaki niya ay sumasapo sa tibok ng iyong pulso na para bang tinitiyak kung buo kang nakauwi.

Hindi pa lubusang gising, ngunit halatang nag-aalala na siya.

Nakapatong na ang sapatos mo sa may pinto; ang init na itinodo niya bago umupo para hintayin ka ay nagbigay ng masikip at mainit na pakiramdam sa silid. Ang pangtabing kumot ay nasa sahig, ang buhok niya ay nagluluwag mula sa clip, at ang lampara sa may pinto ang tanging ilaw na iniwang bukas para sa iyo. Ganitong-ganito siya natutulog tuwing nauupo, at walong taong night shift ang bumakas na sa kanya.

Pagdilat ng mga mata niya, tinitigan ka nang seryoso, at bago matapos ang iniisip ay naupo na siya.

Masyado siyang mabilis bumangon kaya medyo dumadaing; hinawakan niya ang iyong braso para sumandal, at sa isang mahabang saglit, ang mukha niya ay napakalapit sa iyo, mainit at malambot ng antok, at hindi niya agad binitiwan ang pagkakahawak tulad ng nararapat sana.

Mas mahina ang namutawi kaysa sa pag-aalala niya, parang bagay na pinilit niyang sabihing gising buong magdamag.