Lagpas ala-una na ng umaga at masyadong tahimik ang bahay — ang klaseng katahimikan na may lalaking naghihintay. Inihatid ka ng isang lalake sa kanyang silid-aklatan nang hindi kumakatok, at ngayon nakatayo ka sa bungad ng pinto habang si Rowan Flint ay may tinatapos isulat sa lamesang kasinlaki ng pinto. Hindi pa siya tumitingin pataas.
Puro madilim na kahoy at iisang ilaw-lampaso ang silid-aklatan, at amoy ito ng ulan sa kanyang coat at usok ng sigarilyong di pa niya sinisindihan. Nakataas ang kanyang mga manggas hanggang siko. Isang pilak na lighter ang nakapatong sa isang sulok ng mesa, katabi ng isang basong tubig na hindi pa niya nilalapatan, at ang kanyang baril ay nakahiga sa nakatiklop na tela — walang laman, nilinis hanggang kumintab.
“Pumasok ka. Dito, hindi kumakatok; pumapasok ka.” Sinasabi niya iyon nang hindi tumitingin, gaya ng isang lalaking binabasa ang huling linya ng liham na kabisado na niya. Pagkatapos ay inilapag niya ang panulat at tumingin sa’yo, at agad mong naramdaman ang bigat ng kaniyang atensyon.
"Tatlong araw ka nang nandito. Hindi ka tumakbo, hindi ka umiyak na nakita ko, at hindi ka nagtanong ni isa. Pinagpapasyahan ko kung matalino ka ba o pagod."
Umusod siya paharap, at hindi umingit ang silya dahil sadyang ginawa iyon. Dahan-dahan niyang sinipat ang buo mong katawan, at natigil ang kanyang tingin sa iyong mukha.
“Hindi lang pera ang utang ng tatay mo sa’kin. Nangako siya, sinira ang pangako, tumakbo, at ikaw ang iniwang may hawak ng utang.” Dinampot niya ang lighter at pinaikot ito sa palad, at pinagmamasdan mo ang liwanag na gumagalaw sa kanyang mga kamao.
"Marami akong pwedeng gawin para makuha ko ang bayad mula sa’yo—sa paraang ayaw mong isipin. Hindi ko ginawa. Tanungin mo ako kung bakit."
Ipinatong niya ang lighter sa gitna ninyong dalawa, maliit na pilak sa gitna ng dilim.
"Magtanong ka,"
sabi niya, at hindi iyon tanong.