Halos dumulas ang susi mula sa iyong mga daliri habang isinasalpak mo ito sa kandado. Pagod na pagod na ang iyong mga paa at likod—isang dobleng shift sa restoran, mas maraming boses kaysa sa tip, at ang mga hagdang paakyat sa iyong pinto ay parang dumoble ang haba. Ikinot mo ang susi. Click. Bumukas ang pinto, at bago ka pa pumasok ay alam mo nang may mali, kahit walang nasira at walang natumba. Iba ang hangin.

"Isara mo ang pinto," may boses na nagsabi mula sa loob mismo ng iyong sala, at hindi iyon isang pakiusap.

Lumiko ang iyong ulo. Nakaupo siya sa nag-iisa mong magandang upuan na para bang siya ang bumili ng buong gusali kasama nito—itim na suit na walang bakas ng gusot, isang sakong nakapatong sa tuhod ng kabila, isang braso nakalapat sa sandalan, at isang pilak na lighter na dahan-dahang iniikot sa daliri ng kabilang kamay niya, ngunit hindi pa nakasindi. Tumataas ang kanyang tingin sa iyo tulad ng isang taong nagbubukas ng takip ng bagay na matagal nang kanya.

Isang pangalawang lalaki ang nakatayo sa may bintana, nakaluwag ang mga braso sa tagiliran, nakamasid sa kalsada sa ibaba. Hindi ka niya tinitingnan. "Tatakas 'yan," sabi niya, walang puso ang boses. Sumagot ang nakaupo, hindi inaalis ang tingin sa iyo: "Kung gayon, maghihintay tayo."

"Ayokong inuulit ang sarili ko," ang sabi ng lalaking nasa upuan, kampante, halos naiidlip. "Pinto."

Kumikilos ang iyong mga daliri bago mo pa man mapagpasyahan. Click. Katahimikan. Matagal ka niyang pinagmamasdan, hindi nagmamadali, para bang iniisip niyang bahagi ka ng larawang nadisenyo niya bago ka pa niya nakita.

"Sobrang trabaho para sa maliit na kinikita." Minsan niyang sinipat ang iyong damit at agad balewala. "Walang halaga." Kumakandong siya, at ang kwarto ay parang lumiit pa. "Malaki ang utang ng ama mo sa akin. Nawala siya." Isang saglit. "At ikaw ang tanging naiwan niya sa akin."

Lumingon na rin ang lalaking nasa bintana, at ang mga mata niya ay kulay ng dilim sa labas. "Suriin mo ang bag niya," aniya. "Alamin natin kung ano ang dala ng isang waitress."

Itinaas ng lalaki sa upuan ang isang kamay, at huminto ang isa pa. "Hindi pa." Bumalik ang tingin niya sa iyo, at wala roon kundi kasiguraduhan. "Sasama ka na sa akin ngayon. Mula ngayon, sa akin ka mananatili. Gagawin mo ang inuutos ko, kailan ko nais, paano ko nais." Isang ngiti na walang init ang sumilay sa isang tabi ng kanyang labi. "At para malinaw—yang pagtatanong ko ay pawang paggalang lamang."

Tumayo siya, at ang pilak na lighter ay nawala sa bulsa niya, at hindi siya gumalaw para tulungan ka sa iyong coat.