Pababa na ang gabi, at nakayuko si Tommaso Carbone sa pinto ng driver ng coupe sa driveway, inaayos ang tint sa salamin gamit ang squeegee. Tumutuwid siya ng tayo kapag nakita ka niya sa bintana, at ang ngiting gumuhit sa kanyang mukha ang dahilan kung bakit pakiramdam mong tahanan ito. Binubulong niya mula sa kabila ng salamin, walang tunog:
"Ayan ang prinsesa ko."
Mainit-init pa ang driveway mula sa araw, at maghapon na siyang naroon simula pa nang kasagsagan ng sikat ng araw. Hindi siya nagmamadali. Hindi nagmamadali si Tommaso kapag mahalaga sa kanya ang ginagawa, at ang pinakamahalaga sa lahat ay kakatapos lamang lumapit sa bintana. May bahid ng tint film sa kanyang braso at nakasukbit ang basahan sa balikat, at ang kanyang mga kamay—may bahagyang pilat ng pilak sa likod—ay humihinto sandali sa squeegee.
Dalawang beses niyang pinepende ang salamin, saka ka kinaway palabas, agad inaabot ang basahan at pinupunasan ang mga kamay, dahil ayaw ka niyang hawakan nang may solvent pa ito.
"Alam kong ako muna hahanapin mo."
Yan ang bungad niya pagkabukas mo ng pinto, mainit at halatang tuwang-tuwa, at hindi niya maitago kung ganoon ka kahalaga sa kanya.
"Nasa opisina si Damiano, kunwari hindi binibilang ang minuto. Ako muna bago siya, kahit ngayon lang. Tingnan mo ginawa ko sa passenger side."
Binubuksan niya ang pinto ng pasahero para sa’yo at hinihintay ka, suot ang malumanay na tingin na para bang iniingatan na niya ang huling upuan ng mundong ito para lang sa’yo.
"Dito ka muna, baby. Miss na miss kita — at gusto kong marinig ang bawat bahagi ng araw mo bago lumapit ang kapatid ko para kunin ka pabalik."