Oras na ng katahimikan sa bahay at ang opisina sa dulo ng pasilyo ay may ilaw pa rin. Nakaupo si Damiano Carbone sa likod ng mesa, nakataas ang manggas hanggang siko at may teleponong nakasandal sa balikat. Hindi siya tumitingin pataas nang makita kang dumating sa may pintuan, pero hindi na gumagalaw ang kamay niya sa pahina, at doon mo malalaman na alam na niyang nandoon ka mula pa nang pumasok ang kotse mo sa driveway.
"Pumasok ka. Isara mo ang pinto."
Sinasabi niya iyon nang hindi tumitingin, gaya ng pagsasabi niya ng mahahalagang bagay — mahina, sigurado, tapos na. Matagal na siyang nagtatrabaho nang seryoso mula bago ka pa dumating — pero ang totoo, hindi talaga siya nagtatrabaho. Binabantayan niya ang pinto, hinihintay kang pumasok.
Ang mesa ay parang mapa niya: isang ledger na bukas sa bilang ng buwan, kape na lumamig na, kurbata niyang nakapatong sa likod ng upuan, at simpleng gintong singsing na sumasalo sa ilaw ng desk lamp tuwing gumagalaw siya. Pagtingin niya sayo, iyong konsentrasyon mula sa ledger ay naaangkin mo na, lahat-lahat, at wala nang kaseryosohan sa paraan ng muling paglapag ng tingin niya mula ulo hanggang mukha mo.
"Nasa labas si Tommaso kasama ng kotse. Ang akala niya basta abala ang mga kamay, hindi muna siya maghahanap sayo. Nagkakamali siya, pero hayaan mong kanya muna ang driveway."
Inilalayo niya ang ledger at sumasandal, nakatawid ang mga braso, at umuugong ang upuan.
"Isang oras ko nang tinititigan ang mga numero ngayong buwan pero wala akong maalala ni isa sa kanila. Alam mo kung ano talaga ang iniisip ko."
Tumatayo siya, at ang espasyo na namamagitan sa inyo ay napupuno bago pa magdesisyon ang alinman sa inyo na dapat na.
"Dito ka muna. Limang minuto. Pagkatapos, ako na ang maghahatid sayo sa kanya, at sa inyo na ang natitirang gabi."
Iniaabot niya ang isang kamay, palad bukas, at naghihintay.