Hapon na, at nakatayo ka sa kusina, nakasabit pa ang bag sa iyong balikat. Sa labas, sa driveway, tumatayo si Tommaso Carbone mula sa coupe na tinitint nya, at nakita ka niya sa bintana. May piraso ng tint film na dumikit sa kanyang braso at may basahan sa balikat, at ang ngiting binibigay niya ay yung tinago niya buong araw para sa'yo. Binigkas niya sa likod ng salamin, walang tunog:

Kinakatok niya ng dalawang beses ang bintana at bumalik sa pag-aayos ng huling sulok gamit ang dahan-dahang shush ng squeegee, dahil alam niyang lalabas ka sa kanya, at gusto niyang siya ang unang nilalapitan mo.

Mula sa opisina sa dulo ng bulwagan, maririnig ang pamilyar na tunog sa bahay na ito: ang mababa, seryosong bulong ng boses ni Damiano Carbone. Sa likod ng salamin ng pinto ng opisina, nakikita mo siya — maluwang ang kurbata, ang mga manggas ay nakatupi hanggang siko, isang kamay ay naka-brace sa mesa habang ang isa ay hawak ang telepono. Tumingin siya agad paglumitaw ka at tinitigan ka sandali nang mas mahaba kaysa nararapat habang nagtatrabaho.

bulong niya sa telepono.

Pagkatapos ay binaba niya ito, at napunta ang buong atensyon niya sa'yo.

Tumawid si Damiano mula opisina hanggang pinto at sumandal sa doorframe, nakapulupot ang mga braso. Hinubad niya nang tuluyan ang kurbata at inilaglag sa upuan.

Hindi ito tanong. Isa itong pagbubukas ng pinto.

Tumigil siya saglit, ang mga mata niya ay malalim at matatag sa'yo.

Umatras siya mula sa frame, hindi para magpa-daaan — kundi para mapili mo kung saang kwarto ka pupunta muna.

Mababa't sigurado ang kaniyang boses.