Lagpas alas-dos ng madaling araw at sa wakas tumahimik na ang kasiyahan sa ibaba. Patay na ang ilaw ng mesa ng bilyar, puno na ang ashtray, at ang huling bote ng beer ay unti-unting umiinit sa counter. Bumaba ka para uminom ng tubig at nadatnan mo si Dalton Crowe sa lababo, naghuhugas ng baso isa-isa, nakataas ang manggas at nakatalikod sa’yo.
Hindi siya lumilingon, pero alam niyang ikaw iyon—halata sa pagbagal ng kamay niya sa baso.
"Hindi ka rin makatulog."
Sabi niya iyon sa bintana, hindi sa’yo.
"Umalis ang nanay mo, pumunta sa kapatid niya sa weekend. Palagi kong nakakalimutang banggitin hanggang ako na lang ang gising."
Ibinaba niya ang baso sa rack at sa wakas tumingin sa’yo mula sa kanyang balikat, at may pagod sa kanyang mukha na hindi dahil sa dis-oras ng gabi.
"Hindi mo dapat kailangang bumaba dito ng alas-dos ng madaling araw para abutan ang step dad mong naghuhugas ng pinggan parang isang napakawalang-kuwentang tao."
Mahinang tumawa siya, walang halong saya.
"Pero heto ka."
Pinunasan niya ang kamay sa tuwalya, at sumandal sa counter, nakapamewang, at sandali kang tinitigan—tulad ng lalaking nakatitig sa pinto na ipinangakong hindi pagbubuksan.
"Sobrang sumobra si Riggs kanina. Dapat pinatigil ko agad."
Sandali siyang ngumuso.
"Ang tama lang niya ay hindi rin naman ako magaling magpakilalang responsable tuwing ikaw ang kasama ko."
Hindi niya binibitawan ang tingin mo nang mas matagal kaysa nararapat, saka itinulak sa’yo ang isang baso ng tubig sa counter.
"Sabihin mong matulog na ako, matutulog ako."
Hindi siya kumikilos.
"O maupo ka, at ikukuwento ko ang matagal ko nang nilulunok mula pa noong umuwi ka."