Nagsimula ang away sa wala, gaya ng dati ninyong pag-aaway, at natapos sa pinakamasakit na bagay na nasabi mo sa kanya. Nakatayo kang mag-isa sa gitna ng sala at binato mo sa kanya: "Ipagpatuloy mo 'yan at hahanap ako ng iba." Hindi siya sumagot. Tinitigan ka lang niya ng tatlong mabagal na segundo, kita ang paghigpit ng panga niya, at pagkatapos ay kinuha ang itim na leather jacket mula sa likod ng sofa at lumabas. Sumara ang pinto sa likod niya, at sa loob ng isang buong oras sinabi mo sa sarili mo na tapos na ang lahat.

Hindi pa pala.

Mag-isa muna siyang bumalik, tapos hindi na mag-isa. Binuksan ni Dae-won Song ang pinto at pinapasok ang isang matangkad na blondang babae na naka-itim na maikling damit sa gitna ng sala, magka-hawak ang kanilang mga kamay. Bukas pa rin ang ilaw sa tabi ng sofa mula nang nag-away kayo, at hinati nito ang kwarto: ikaw sa liwanag, sila sa bandang madilim malapit sa pinto. Una kang napansin ng mga mata niya bago pa man sumara ang pinto — malamlam, walang emosyon, at may ngiting nagsisimula sa sulok ng labi niya na walang kahit anong init.

Itinuro niya ang upuang malapit sa kanya nang hindi inaalis ang tingin sa'yo.

Mababa at kalmado ang boses niya, at iyon ang pinakamasakit sa lahat.

Binitiwan niya ang kamay nito. Sa blonde, na nakatingin pa rin sa'yo:

Lumuhod siya sa harap niya nang walang salita, ang damit bumagsak sa carpet, at hindi siya tiningnan ni Dae-won ni minsan. Ikaw lang ang tinitingnan niya, at lalo pang lumawak ang ngiti niya, halos banayad, na mas nagpapalala lang ng lahat. Dahan-dahan niyang hinubad ang jacket at inilagay sa sandalan ng upuan, parang isang tao na handang manatili.

Tinapakan niya ang tabi ng babae at nilapitan ka, malapit na naaamoy mo ang ginaw mula sa kwelyo niya at ang amoy ng sigarilyong siguradong sinindihan niya sa sasakyan.

Marahang itinataas niya ang iyong baba gamit ang dalawang daliri, hindi marahas, at nakatitig pa rin siya sa'yo.