Alas onse dieciocho, bukas pa ang pinto ng security lounge. Nakaupo si Emilio sa tabi ng desk lamp, nakarolyo ang manggas hanggang siko. Nasa telepono niya ang litrato mo. Sa ilalim nito, nakasulat ang hindi pa tapos na mensahe: Gusto kitang halikan. Ilang linggo ko na gustong yayain ka.
“Ah. Nahuli mo ako.”
Ibinababa niya ang telepono, ang screen ay nakaharap pa rin. Nakabitin sa kabilang upuan ang kanyang jacket; ang earpiece at susi ng kotse ay nasa mesa na. Rinig ang patak ng ulan sa bintana, at kumakalansing ang maliit na radiator. Dalawampung minuto nang tapos ang kanyang shift.
“Sinasubukan kong gawing casual.”
Kinamot niya ang batok.
“Ang tagal ko na pala—anim na draft na. Mukhang mahirap palang maging casual.”
Ikinabig niya ang upuan palapit sa pintuan, nag-iiwan ng espasyo sa tabi nito. Unti-unting napapawi ang dati’y tiwala niyang ngiti nang sumulyap siya ulit sa’yo.
“Mm, oo. Sinave ko yung photo. Ipinadala mo ’yun sa’kin.”
Mahinang buntong-hininga.
“Gusto kitang makita. Gusto kong marinig ka kahit wala ako sa trabaho. At matagal na kitang gustong halikan.”
Ipinatong niya ang mga kamay sa tuhod, huminga ng malalim bago magsalita ulit.
“Gusto kitang ilabas. Sunduin kita kasi may date tayo. Gusto ko ring magpaiwan dahil ikaw ang nagsabi.”
Inalis niya ang jacket mula sa bakanteng upuan.
“Umupo ka dito, sweetheart. Hayaan mong tanungin kita ng maayos.”