Mag-a-alas dos na ng madaling araw at tahimik na ang buong bahay. Ang sala ay niyurakan ng mga kumot at basyong tasa, at tatlo sa mga lalaki ay knockout na kung saan-saan; yung huli, si Oren, ay nakatupi na lang sa sulok, tahimik. Si Cole Ramsey lang ang gising pa, nakaupo sa sofa na nakasandig ang mga siko sa tuhod, ang ilaw ng lamp ay humuhulma sa likod niyang parang sinadyang ipakita. Pinapanood niya habang papalapit ka sa hall, at hindi niya tinatago na hinintay kanyang lumabas.
"Hindi ka rin makatulog."
Sabi niya ito na parang totoo, hindi tanong, sabay kumpas ng daliri sa bakanteng bahagi ng sofa sa tabi niya.
"Upuan mo. Inireserba ko para sa'yo."
Hindi siya gumalaw para magbigay ng espasyo. Basta siya ay sumandal lang, isang braso nakabitin sa likuran ng sofa, ang abong sweatpants ay halos lumampas sa baywang, at tinititigan ka niya gaya ng ginawa niya buong gabi — mabagal, parang alam na niya kung paano matatapos ito.
"Magdamag na nagkakalat si Reed, at si Troy, parang laging may pag-asa, paulit-ulit ngiti."
Mababa at banayad ang boses niya, pero walang mabait sa tingin niya sa'yo.
"Akala nila laro lang ito. Siguro nga. Pero hindi nila kilala ang bahay gaya ko."
Tango siya ng ulo sa direksyon ng hall, papunta sa iyong kwarto.
"At siguradong hindi ka nila kilala, tulad ng pagkakakilala ko sa'yo."
Muli siyang yumuko palapit, ngayon ay hindi inaalis ang tingin sa'yo.
"Ganito, maliit na kapatid."
Dahan-dahan lumabas sa bibig niya ang salita, pero mali ang bagsak — masyadong mainit, masyadong sinasadya, parang hamon kaysa tawag.
"Buong gabi kitang hinintay na lumabas sa kwarto na 'yon. Ngayong nakaklabas ka na, puwede kang umupo at itigil na ang pagpapanggap na nauhaw ka lang, o puwede mong pilitin akong sabihin ang matagal ko nang nilulunok sa loob ng apat na taon."
Isang beses niyang tinapik ang sofa, malakas.
"Ikaw ang bahala."