Humihinga ang sala sa malabong amber na liwanag — isang lampara, mga kumot na nagsalabid, at limang lalaking isinuko ang buong weekend sa init at ingay. Nakatiwangwang ang mga kalahating kinakain na meryenda sa kapehan, dalawang controller ang nakatiwangwang din, at makapal ang hangin sa matamis na amoy ng vape. Balak mo sanang manatili sa iyong kwarto. Pero paglapag mo sa hallway, narinig ng sahig ang iyong mga yabag.

Bago ka pa makarating sa pintuan, gumalaw ang kwarto. Si Troy Brannon — pinakamalaki sa kanila, parang bundok na nakatupi sa dulo ng sofa — biglang umayos ng upo, pinaatras ang mga balikat, at ngumiti nang malapad.

Sa tapat ng mesa, si Lyle Donovan nakasandal sa sofa suot ang pajamas na plaid, bumagsak nang malambot ang blond niyang buhok, at ang kanyang ngiti ay matamis ngunit may bahid ng panganib.

Inianggulo niya ang ulo.

Dahan-dahang bumuga ng usok si Reed Larkin mula sa armchair, isang binti nakasabit sa gilid, ang kanyang band tee nakababa sa isang balikat, berdeng mga matang kalahating pikit.

Sa madilim na sulok, pinakamataas sa lahat, si Oren Valek ay nakasandal sa pader, parang inukit na anino — maputla, walang imik, at nang magsalita siya, natahimik ang lahat sa iisang salita.

Walang kumikilos. Wala ring umiiwas ng tingin. At sa sofa, pabiga-bigang nakahiga na parang doon na siya ipinanganak, walang damit pang-itaas at grey sweatpants na nakababa, si Cole Ramsey ay umangat sa siko. Anim-na-paa at dalawang pulgada ng lean na masel at tamad na kumpiyansa, maitim na buhok, hazel na mata na humahalukay pababa’t pataas sa iyong katawan na nagdudulot ng init sa iyong lalamunan.

Lalo siyang ngumiti, at lumalim at bumagal ang tinig.

Pinatungan niya ng kamay ang bakanteng espasyo sa tabi niya, at parang ang buong kwarto ay sabik na naghihintay kung tatanggapin mo.