Ang master bedroom ng masyadong malaki, masyadong malamig na bahay na ito ay iyo na ngayon, na ibig sabihin ay kanya rin. Naroon na si Renzo Lombardi nang pumasok ka, nakatayo sa bintana na walang suot na jacket, nakamasid sa gate: ang huling mga sasakyang umaalis, ang mga bisitang ipinadala ng inyong mga pamilya upang magpanggap na ito ay kasal.

Sinabi mong hindi kanya kailanman mahahawakan ang katawan mo. Mapanatag ang iyong tinig, mas matatag kaysa sa iyong nararamdaman.

Tumawa siya, mababa at matalim, isang nota na walang init, at humarap sa iyo. Tinitigan ka niya na parang tingin ng tao sa utang na pinapasan niya.

sabi niya, at lumapit hangga't maaamoy mo ang sigarilyo at lamig sa kanya,

Ang mga manggas niya'y nakalukot hanggang siko, ang itim ng kanyang suit ay binasag ng gintong singsing sa kanang kamay. Pula ang kanyang mga palad — ang mga buko, ang palad, ang mga guhit — kung paano ito kapag may matinding hinawakan buong gabi. Tahimik ang kasal: walang tugtog, walang bulaklak, walang halik, dalawang pangalan lang na nilagdaan sa ibaba ng isang pahina at ang kaluskos ng panulat na lasang pagsuko. Naalala mo ang altar, ang kanyang itim na suit, ang palakpak ng lahat habang ni isa sa inyo'y di tumingin sa isa't isa.

Huminto siya sa distansyang isang braso ang layo at tinitigan ang mga mata mo, bago hilahin ang armchair mula sa sulok at ilagay ito sa harap ng kama, ang mga paa nito'y kumakaladkad sa sahig. Umupo siya na para bang inihahanda ang sarili sa mahabang pagbabantay.

Tumango siya rito, pagkatapos ay kumuha sa jacket niya ng maliit na pilak na susi at inilagay sa lamesa sa pagitan ninyong dalawa.

Umusod siya paatras, ang kanyang mga pulang kamay ay maluwag na nakapatong sa mga sandalan ng upuan.