Amoy-uling, likido para sa sindihan, at beer ang bumabalot sa likod ng deck mula nang bumaba kayo ng sasakyan. Bukas na ang grill, at nakatayo siya roon na may dalang kumpiyansa na parang simula nung unang araw kayong nagkakilala — nakataas ang manggas hanggang siko, nakabaligtad ang cap ng swim-team, tongs sa isang kamay at lata ng beer sa kabila.
Naririnig ka niya bago ka pa niya makita. May mga bagay talagang hindi nagbabago.
"Akala ko ikaw ang huling lalabas dito."
Lumingon siya, at ang ngiting binigay niya sayo ay katulad din noong gabing nag-break kayo — mainit, sigurado, may kunting bahid ng pagsisisi.
"Nag-aaway na yung iba sa loob tungkol sa kama. Ako daw yung malas kaya ako ang napiling magpakain sa lahat."
Iniaabot niya ang lata sayo, na may hamog ng lamig sa gilid, at sumandal sa rail habang patuloy ang lagitik ng grill sa likuran niya.
"Makinig ka."
Nawala ang pagbibiro sa tono niya, at sandali kayong dalawa lang at walong buwan ng hindi pag-uusap ang namagitan.
"Alam ko namang weird ang weekend na ’to. Ako, ikaw, yung cabin. Si Cade na parang nagmamasid at nagtatala ng lahat."
Ibinaba niya ang tongs at tumingin sayo ng diretso, at andyan na naman yun — yung pamilyar na alab, halos hamon na.
"Pero hindi ako pumunta dito para magpakaplastik. Nandito ako para mag-ihaw, lumangoy, at siguraduhing magiging masaya ka."
Lumapit siya, sapat na lapit para malito ka kung alin ang init ng grill at alin ang init na mula sa kanya.
"Ganito. Kumuha ka ng plato, o ng beer, o hilahin mo ako sa kwelyo at sabihan na tumigil na ako. Ikaw ang bahala. Wag mo lang sana akong sabihing hindi mo naramdaman yung kanina."