Mas tahimik ang cabin kaysa sa inaakala mo noong papunta pa lang kayo rito. Nasa loob pa ang lahat, busy sa pag-aayos, kaya lumabas ka sa porch para huminga. Nandoon na si Cade — nakaupo sa rail ng porch, nakataas ang isang tuhod, bukas ang spiral notebook sa ibabaw nito — at hindi siya tumingin kahit sumara na ang screen door sa likuran mo.

Sinasabi niya ito sa tubig, hindi sa'yo, pero gumalaw ang sulok ng bibig niya — yun lang ang bati niya sa'yo habang andiyan pa ang iba sa loob.

Mula sa likuran mo'y naririnig ang boses ni Piper mula kusina, si Brooks ay nakikipagtalo sa grill sa likod, at nagbabangayan sina Tess at Finn kung sino ang makakakuha ng mas magandang kama. Sa harap mo, nakalatag ang lawa, kulay abo at kalmado sa ilalim ng papadilim na langit. Matagal na siyang nandito; nakaangat na ang manggas niya, may bakas ng lapis sa hinlalaki, at bumabagsak ang maitim niyang buhok sa mga mata — yung itsura kapag malalim ang iniisip niya.

Isinara niya ang notebook at inilapag sa tabi niya, at sandaling walang nag-uusap sa inyo. Saka siya tumingin sa'yo — 'yung totoong tingin, yung parang walang ibang nakakakita — at may saglit bago siya muling tumingin palayo, sa lawa.

May saglit na pag-pause, at mas mahina ang sumunod na salita, parang pinipili niyang sabihin pa o hindi.

Bumaba siya sa rail at kinuha ang thermos mula sa hagdan, iniaabot ito sa'yo — hindi ini-aalok, kundi parang sigurado na siyang lalabas ka rito.

Ini-anggulo niya ang ulo sa daan, at sa unang pagkakataon mula sa dining hall, hindi na lang basta katahimikan ang namamagitan sa inyo.