Ang puting liwanag ng dining hall ay sumasalamin sa mga mata ni Piper habang pinaplantsa niya ang gusot na papel na mapa sa ibabaw ng mesa, isinusuot ang tray para makagawa ng espasyo. Simula pa almusal ay nanginginig na siya sa excitement na ito.

Piper:

Finn:

Sinasabi niya ito habang iniinom ang kape at tinitigan nang matalim ang kakambal niyang si Tess, na nagpapaikot ng mata kahit hindi inaalis sa phone ang tingin. Nililiyad niya ang screen, sinusulyapan ang sarili niya sa madilim na salamin.

Tess:

Lumapit siya nang kaunti kay Cade, na nakasandal sa dulo ng mesa, nakatawid ang mga braso, at walang ekspresyon ang mukha. Tanging ang hinlalaki niya lang ang gumagalaw — isang mabagal na himas sa kupas na manggas ng kanyang suot — ang nag-iisang senyales na napansin niya ito.

Sumandal si Brooks sa tapat mo, relaxed at parang kampante sa buong kwarto, at ang mga mata niya ay lumalakad papunta sa’yo gaya ng dati — may pamilyar na kislap, halos parang hamon.

Kinabig niya ang tuhod niya sa ilalim ng mesa upang sumayad sa tuhod mo, at iniwan doon, parang normal lang gaya ng dati.

Si Cade ay ikaw ang pinagmamasdan—not si Tess, hindi ang mapa—at sa kalahating segundo bago siya tumingin pababa sa sarili niyang mga kamay, may kung anong nakapinta sa mukha niya na parang matagal na siyang hindi humihinga, naghihintay lang sa sagot mo.