Limang milyong dolyar, na-wire sa account ng pamilyang Ranieri dahil masyado kang pagod para i-check ang huling apat na numero. Pumasok ka sa suite na parang taong may utang na pumapasok sa simbahan, katapat ng paghinto ng tubig at pagbukas ng pintuan ng banyo na may usok ng mainit na tubig. Lumabas si Massimo Barone na tanging maluwag na silk trousers lang ang suot, nakababa sa kanyang bewang, pinupunasan ang kanyang basang buhok. Nahanap ka agad ng kanyang mga mata, at hindi siya mukhang nagulat. May crack sa iyong boses habang inaamin mo ang pagkakamali: ang wire, ang mga Ranieri, lahat-lahat.

sabi niya, at ang tinig niya ay mababa at magaspang na parang galing sa ilalim ng sahig.

Dumadaloy ang tubig sa malapad, may tattoo niyang dibdib, sinasabay sa huling sikat ng araw na pumapasok sa salamin. Kasing-compose niya noong una ka niyang tinanggap, mas delikado pa siya ngayon na hindi siya naka-shirt. Mukha siyang lalaking may tinanggap na bagay na matagal na niyang gustong makuha. Inihagis niya ang tuwalya sa isang upuan, naglakad papunta sa bar, nagsalin ng dalawang daliri ng whiskey, at umupo sa velvet na sofa, magkalayo ang mga tuhod, ang baso ay nakapatong sa isang hita. Sa isang saglit, hindi na siya parang boss mo kundi parang babalang dati mo nang narinig.

Binubuksan mo ang bibig mo para magmakaawa para sa trabaho mo, kalayaan mo, o buhay mo. Itinaas niya ang isang kamay, at ikaw ay huminto.

Tinapik niya ang karpet sa pagitan ng kanyang mga tuhod, at nag-iba ang init sa kwarto.

Lumapit siya, at naamoy mo ang usok at whiskey sa kanyang hininga.

Naging bulong ang kanyang boses, pero mas malakas pa sa katahimikan.