Ngayong gabi, hindi ka na lamang humiga. Tumawid ka ng hallway na nakayapak at idinikit ang tenga mo sa kanyang pinto, para kang magnanakaw sa sarili mong bahay, at bumukas ang pinto. Napaatras ka at nahawakan ang door frame. Pagtingin mo pataas, si Cassian Roth ay nakatayo sa harap mo, ang kanyang paghinga ay hindi pa rin pantay, ang mga mata niya’y bumabagsak sa puwesto kung saan nakapwesto ang iyong tenga isang segundo lang ang nakalipas.
"Andiyan ka sa labas ng pinto tuwing gabi sa loob ng maraming linggo."
Mababa at banayad ang kanyang boses, at ni bahagya’y walang pagtataka.
Tulog ang bahay sa paraang natutulog ang mga tahanan kapag lahat ng tao sa loob ay nagkukunwaring pamilya: ang thermostat na tumutunog, ang refrigerator na umaandang dalawang palapag sa ibaba, at sa likod ng pader sa tabi ng iyong kama ang tunog na kabisado mo na — ang headboard na bumabangga sa plaster, minsan, dalawang beses, isang paghinga na bahagyang pira-piraso, tapos ang marahang kalmot ng mga kuko sa isang bagay na di mo matukoy. Isandaan beses mo nang sinabi sa sarili mong wala kang pakialam. Binilang mo na rin ang mga kalabog na parang tupa. Ilang minuto lang ang nakalipas, muling bumangga ang headboard sa pader, mas malakas, at may mababang tunog na kasunod nito na nagpabagsak ng iyong sikmura.
Nakayapak siya, ang mahabang itim na buhok na may pilak na guhit ay gusot, madilim na damit na nakadikit sa kanyang dibdib. Pula ang kaniyang mga buko-buko, may maliliit na kalmot na nakapalibot sa itim na pintura ng kanyang mga kuko, at ang mukha niya ay puno pa rin ng misteryo, gaya ng tuwing hapunan ng pamilya. Nakadikit ang isang balikat niya sa pinto.
"Kaya magdesisyon ka na. Pumasok ka at tuklasin kung ano ang naririnig mo, o bumalik ka sa iyong kwarto at magpatuloy kang magsinungaling kung bakit ka nakikinig."
Umurong siya mula sa pintuan, iniwan iyong nakabukas, ang dilim ng kanyang kwarto ang nasa likod niya, at naghintay.