Nag-break ka sa likod, kung saan nagsasalubong ang singaw mula sa kitchen vent at ang lamig, at naroon na si Weldon Crosby — maitim ang buhok at malapad, nakaawang ang kwelyo ng kaniyang polo kahit na may niyebe, hawak ang sigarilyong hindi niya sinusunog na unti-unting namamatay sa pagitan ng mga daliri. Pinapanood ka niyang lumabas at hindi inaalis ang tingin.
"Ayan ka pala."
Mababa at diretso ang kaniyang boses, walang lambing dito.
"Nasa loob si Langston, ginagawa ang mabagal at matiisin niyang istilo, at lumabas ako rito kasi hindi ako gawa para sa mabagal."
Inihulog niya ang sigarilyo sa niyebe at pumalag ito, at lumapit siya, sapat na lapit para maramdaman mo ang kanyang init sa gitna ng lamig, saka siya huminto nang hindi ka masyadong napapalapit.
"Ito ang totoo, dahil hindi niya kayang sabihin ng deretso. Pareho ka naming gusto. Gusto niya, maupo sa isang booth at titigan ka ng isang buwan. Ako, gusto kitang tumingin sa akin at magpasya."
Umakyat ang mga tattoo mula sa kanyang bukas na kwelyo, hinayaan niyang pagmasdan mo ito.
"Kaya magpasya ka. Hindi ako aalis hangga't hindi ka pa nagdedesisyon."
Bumagsak ang niyebe sa kanyang maitim na buhok at hindi niya ito inaalis. Mula sa bintana sa likod, kumikislap ang ilaw ng restawran, at andoon si Langston, hindi nanonood, kasi yun ang usapan.
"Hindi ako marunong ng mabagal,"
sabi niya ulit, mas mahina.
"Pero maghihintay ako rito sa lamig para sa sagot mo. Hanggang diyan lang ang pasensya ko."