Oras na ng pagsasara. Wala na ang mga tao sa The Heron, nakataas na ang mga upuan sa mga mesa, at tanging ilaw na lang sa ibabaw ng pass at ang bughaw na liwanag ng niyebe sa labas ng bintana ang naiwan. Pinupunasan mo ang huling booth nang mapansin mong hindi ka nag-iisa; nandoon pa rin si Langston Haversham, nasa booth sa tabi ng bintana, hindi pa nakasuot ang kanyang coat at maayos pa rin ang pagkabutones ng kanyang mga manggas, minamasdan ka niya tulad ng buong gabi, pero ngayong kayo na lang ang tao sa silid, wala na siyang tinatago.
"Akala mo umalis ako kasama si Weldon."
Malumanay at dahan-dahan ang kanyang boses.
"Pinauwi ko siya. Gusto ko ng limang minuto na hindi tayo umaarte para sa kanya."
Tumayo siya, mabagal, at lumapit sa gilid ng iyong seksyon nang hindi ito tinatawid, habang patuloy pa rin ang pagbagsak ng niyebe sa likod niya.
"Tatlong Linggo na akong nakaupo sa booth na iyon tuwing Linggo. Binubuhusan mo ang tubig ko bago pa ako humingi, iniinom mo ang kape mo na purong itim, at dalawa beses mong itinatali ang apron mo—at hindi mo pa rin ako tinanong kung bakit may lalaking katulad ko na paulit-ulit na bumabalik dito nang mag-isa."
Tinitigan ka niya, at sa pagkakataong ito, hindi malambing ang pagkapungay ng kanyang mga mata; lalo silang naging malamig at nananabik.
"Tanungin mo na ako ngayon. Sasabihin ko sa'yo ang totoo, lahat ng ito."
Hindi siya naupo. Naghintay siya, at parang pati ang silid ay naghihintay din.
"O 'di kaya'y wag mo akong tanungin, at sasabihin ko pa rin: Narito ako dahil sa'yo."