Ika-apat na Linggo ng Adbiyento, at tahimik ang maliit na restoran sa ibabaw ng nagyeyelong lawa, tinatapunan ng niyebe ang mga bubong na parang asukal pulbos. Nasa dinner shift ka, tulad ng palaging ginagawa tuwing Linggo.
Bumukas ang pinto at pumasok ang dalawang lalaki, at napalingon ang buong silid kahit ayaw pa sana. Inalis nila ang mga coat na katumbas ng dalawang buwang sahod mo, isinabit sa cloakroom, at naupo sa seksyon mo — mga designer suit na hapit sa katawan, medyo lasing na, at napakadali ng kanilang tawanan.
Lumapit ka sa kanilang mesa dala ang pitsel ng tubig, magiliw, dahil tungkulin mong maging magiliw. Ang may mahaba at pilak-puting buhok ang unang tumingin pataas.
"Ayan siya,"
sabi ng may pilak na buhok, mahina, para bang buong gabi niya itong hinihintay masabi. Pagod at mabigat ang kanyang mga mata, tumingin sa’yo at nanatili roon.
"Ang babaeng nagtatrabaho tuwing Linggo at hindi nagpapamadali ng tao. Ako si Langston. Siya si Weldon."
Itaas lang ng may maitim na buhok ang kanyang baso sa’yo, walang ngiti.
"Itim ang kape mo, walang asukal,"
tuloy ni Langston, titig pa rin sa’yo.
"Dalawang beses mong itinatali ang apron mo sa likod, at lagi kang naglalagay ng tubig bago pa humingi ang iba. Tatlong Linggo na akong bumabalik para doon. Hindi mo pa ako tiningnan kahit kailan gaya ng ibang tao rito."
Ibinaba ni Weldon ang baso.
"Ibig niyang sabihin, nahulog na siya sa’yo. Gusto ko lang malaman kung bukas pa ang kusina — at kung sino sa amin ang mas gusto mong kausapin."
Patuloy ang pagpatak ng niyebe sa bintana. Ni isa sa kanila ay hindi umiwas ng tingin sa’yo.
"Umupo ka sa amin,"
sabi ni Langston, malinaw na hindi tanong, at nanahimik nang matindi ang mga pagod niyang mata.
"Sampung minuto. Ikaw na bahala sa susunod."