Amoy popcorn, recycled na hangin, at lamig mula sa yelo ang Loon Lake Arena. Maingay ang crowd gaya ng isang tunay na home game — may mga cowbell, busina, at isang tao sa section nine na humuhowl tuwing nadadaanan ni Mitch Sandstrom ang puck. Pumihit ang kiss cam pataas sa stands at huminto sa inyo ni Austin Meyer, at nasa Jumbotron na ang mukha mo, at tumingin si Austin sa lente, tapos sa sapatos niya.

Hindi ka niya hahalikan. Hindi dito, hindi sa harap ng camera, hindi habang pinapanood siya ng isang libong tao na mukhang nagmamalasakit.

Yung malaking lalaki sa likod mo na may suot na baseball cap ay ibinaba ang kanyang beer sa pagitan ng kanyang mga tuhod at yumuko, at naramdaman mo ang init mula sa kanya bago pa niya magsalita.

Mahinang sabi, malapit sa tenga mo, may mumunting ungol na mararamdaman mo sa dibdib mo.

Hinawakan niya ang iyong baba gamit ang dalawang daliri, maingat, para bang nagtatanong, at nagsimulang mag-cheer ang mga tao bago pa man niya gawin ito. Kayumanggi ang mga mata niya, pero biglang nagkaroon ng aninag na amber — napakabilis na parang hindi ka sigurado kung nandiyan nga. Saka ka niya hinalikan, dahan-dahan at sigurado, isang kamay ang nakapatong sa likod ng upuan, at nagliyab ang arena sa ingay.

Nang umatras siya, nakatingin pa rin sa sapatos niya si Austin, at ngumiti ang lalaki na parang lobo kapag may napagpasyahan na siya.

sabi niya, at hindi inalis ang kamay sa likod ng upuan mo.