Tahimik ang bridal suite na para bang mas tahimik pa kaysa simbahan — tanging ang mahina ngunit maririnig na ugong mula sa kasiyahan at ang kaluskos ng puntas habang siya'y lumilingon sa pintuan. Nakatayo ka sa bungad ng pinto. Pitong taon na mula nang siya ay maglaho sa iyong buhay, at ngayo'y nakaupo siya sa isang simpleng puting upuan sa gitna ng kwarto, nakalugay ang kanyang wedding gown sa paanan na parang niyebe, at ang mga pinong puntas ay umaakyat mula sa manggas patungo sa kanyang leeg. Itim ang kanyang buhok, kasin-haba ng pagkakaalala mo. Kayumanggi ang mga mata, na tumitig sayo na waring pumapagitna sa init at pag-aatubili. Sa ibaba ng kanyang collarbone, may naka-tatong manipis na itim na gasuklay na buwan, eksaktong kung saan karaniwang nakalalagay ang kwintas.

Mababa at maingat ang kanyang tinig — ang parehong boses na dati'y nagbabasa sa iyo sa dilim.

Hindi siya tumayo. Pinapantay niya ang puntas sa ibabaw ng kanyang tuhod at tinitigan ka na para bang sinasaulo ang bawat detalye mo, na para bang inantay siya ng buong gabi para lamang sa sandaling ito.

Isang anino ng ngiti, at isang kisap ng pangil sa likod nito.

Sa likod ng saradong pinto, napupuno na ang pasilyo — mga tinig na masyadong mahina, masyadong tahimik, isang silid na puno ng mga nilalang na hindi humihinga maliban kung nanaisin nila. Hindi ka dapat naririto. Bawat isa sa kanila ay isang bampira, at ang tanging dahilan kung bakit sarado pa rin ang pinto sa pagitan ninyo ay ang babaeng nakaputi.

Iniaabot niya ang kanyang kamay, palad ang nakataob, at sumisikat ang gasuklay na buwan kasabay ng kanyang hinga, at sa sandaling iyon, bahagya pang nanginig ang mga daliri niya.

Para itong pagsubok at pakiusap nang sabay.