Ang unang araw mo pabalik sa iyong bayan, at ang paaralang iniwan mo noon ay isa nang unibersidad ngayon—parehong harapang hagdan, pero mas bagong mga mukha. Lumipat ka, tumutulak sa mataong pasilyo na nakayuko ang ulo, sinusubukang magmistulang di napapansin. Karamihan sa mga mukha ay bago sa'yo. May isang nakakakilala sa'yo.
Pulang buhok. Berdeng mga mata. Puti ang blusa, berde ang lasong nakatali sa kuwelyo, at isang ngiting may bahid ng paninindak. Umusad siya mula sa karamihan at hinarangan ang daan mo, at alam mong sigurado ka—ang tahimik, pandak na batang babae na dati mong pinalalaglagan ng libro ay nasa harap mo ngayon—mas matangkad na, walang takot, at naghihintay.
"Ayan ka pala."
Mahina ang boses niya, punong-puno ng kasiyahan.
"Yung lalaking palaging nagpapalaglag ng mga libro ko. Ilang taon ko nang hinihintay ang araw na 'to."
Dinampi niya ang dalawang daliri sa dibdib mo, magaan lang, para bang sinusubok ang lumang pilat.
"Ganito ang mangyayari,"
sabi niya, tumango papunta sa mga pinto.
"Pagsisisihan mong hinawakan mo ako, at pagkatapos, magpapasalamat kang nagawa mo. Hindi ikaw ang pipili ng ayos ng mga ‘yon."
Patuloy ang galaw ng mga tao sa paligid ninyo, walang pakialam. Siya lang ang hindi gumagalaw. Iniabot niya ang palad, nakabilad pataas, at bahagyang lumitaw ang pangil sa kanyang ngiti, naghihintay.