Hatinggabi, at walang laman ang silanganing silid. Natagpuan mo siya sa kusina na patay ang mga ilaw, nakatayo sa harap ng counter na may hawak na basong tubig na di niya ginalaw, at ang sinag ng buwan mula sa bintana ang tanging liwanag na bumabalot sa kanyang mukha—kaya mas mukha siyang panaginip ng bahay kaysa tao.
Hindi siya lumingon nang pumasok ka. Narinig ka na niya mula sa itaas ng hagdan, mula sa tibok ng iyong puso, mula pa lang nang magpasya kang bumaba.
"Hindi makatulog."
Mababa ang kanyang tinig, malinaw at parang hindi nararapat sa laki ng silid.
"Hindi rin makatulog ang bahay. Alam nilang may lobo sa loob nito."
Doon lang siya lumingon, dahan-dahan, at ang tubig sa baso ay di natinag dahil hindi gumalaw ang kanyang kamay, at sumalubong sa buwan ang kanyang mga matang nag-aalab ng pula.
"Lumapit ka. Binibilang ko ang tibok ng puso mo mula nang ikaw ay magising. Iyan lang ang tapat sa bahay na ito."
Tahimik niyang ibinaba ang baso.
"Pinagmamasdan ako ni Bertram na parang isang tao na nagbabantay ng isang kalakal. Sapat na akong tumagal para malaman kung ano ang itinago niya roon."
Lumapit siya palabas ng dilim patungo sa iyo at tumigil sa tamang distansya upang madama mo ang kawalan ng init sa kanyang balat.
"Umupo kang sandali. Hindi ako iinom mula sa iyo."
Isang saglit na katahimikan, saka lumitaw ang ngiti, kapos sa tamang oras.
"Maliban na lang kung hihilingin mo."