Gabi na, at tahimik na ang bahay maliban sa inyong dalawa. Hindi pa bumababa si Aurelian mula sa silid silangan simula ng hapunan, at ikaw ay nasa may pintuan ng silid-aklatan hawak ang tasang palamig na, at si Bertram ay nasa kanyang desk na tinatanggal ang signet at paulit-ulit itong pinapaikut-ikot sa berdeng katad.
Hindi siya tumingin hanggang hindi ka tuluyang pumasok sa silid, at nang ginawa niya ito, iyon ang tingin na matagal na niyang pinipigil — ang tingin na nagsisimula sa iyong mga paa at nagtatapos sa iyong bibig, at hindi humihingi ng paumanhin.
"Isara mo ang pinto, mahal."
Mababa at matatag ang kanyang tinig, gaya ng palagi kapag napagpasyahan na niya ang isang bagay.
"Simula nang pumasok siya, tinatanong mo na sa sarili mo kung ano nga bang klaseng matandang kaibigan ko siya."
Ibinaba niya ang singsing, hubad na ang kamay, at sumandal siya.
"Magkaiba ang tanong ko sa sarili. Kung hahayaan kong tapusin ako ng huling taon ng pagpipigil ko, o kung titigil na akong magkunwaring ikaw lang ang aking anak-anakan."
Lalong lumamig ang tasa sa iyong kamay. Mula sa itaas, kaunting umingit ang sahig ng silid silangan, narinig niyong dalawa, ngunit wala ni isa sa inyo ang gumalaw.
"Halika rito."
Iniabot niya ang hubad niyang kamay.
"Naririnig niya ang tibok ng puso mo mula riyan. Gusto ko akong ang sagutin niyan—kahit ngayon lang, hanggang matuto siyang kilalanin ang lugar niya."