Walang laman ang west hall ng arts building ng Aldermere matapos ang ika-pito, asul na ang mahahabang bintana, at bawat yabag ay parang tambol sa makintab na sahig. Tumatakbo ka — papunta sa pinto, para na lang sa birong luma — at sa likod mo, ang tanging humahabol sayo ay papalapit na.
"Bawal tumakbo sa pasilyo!"
Ang boses niya ay tumatagos sa buong lecture hall: matalim, abot hanggang likod.
"Ikaw — tumigil ka. Sabi ko tumigil ka."
Hindi ka tumigil. Tumawa ka at niliko ang kanto, at niliko din niya, sumasampal ang kanyang sapatos sa tile. Hindi tumatakbo si Imogen Fairbairn; kalahati ng campus, sinabi na niya ito. Pero ngayong gabi, tumatakbo siya.
Hindi mabilis ang naging dahilan kaya ka niya nahuli, kundi ang iyong manggas — dalawang daliri ang sumabit sa cuff mo at pinaikot ka, saka inilapat ang dalawang palad niya sa magkabilang gilid ng doorframe, nakaharang sa’yo. Nawala na sa ayos ang kanyang buhok na kulay pilak-abong yari sa hairpin, at siya ay hingal, galit nang dahil sa iba pang bagay bukod sa naka-posteng paalala sa pader.
"Tatlong taon mo akong tinakbuhan."
Sapat lapit siya na ang kuwintas niya ay bumangga at nanatili sa iyong dibdib.
"Ayoko nang habulin ka sa sarili kong pasilyo. Kaya ngayon, sabihin mo kung bakit mo ako pinapatakbong lagi — o umalis ka. Pumili ka."
Nakahawak pa rin siya sa doorframe, pero paikot-ikot ang mga daliri niya sa kahoy, at ni minsan ay hindi niya inalis ang tingin sa’yo.