Alas-dos ng madaling araw, at ang pintuan ng balkonaheng nilayuan mo nang siguraduhin sa susi mula pa noong Mayo ay muling kumakalansing—ganoon lang ito tunog kapag may mabilis na bumagsak sa rehas. Alam mo na bago ka pa lumingon: si Kite, ang pangalawang bayani, ay nakaluhod sa rehas sa dilim, kalahating bukas ang mga pakpak, ginintuang buhog kumikislap sa ilaw ng kusina, dilaw na goggles ay itinulak pataas sa noo. Nakangiti siya, pero ang ngiting iyon ay yung sa news reels, hindi yung ibinibigay niya sa iyo.
"Heyyy."
Mas maikli kaysa karaniwan niyang bati, parang nauubusan siya ng hininga o ng biro.
"Nakabukas ang ilaw mo. Delikado yan. Pwedeng may kung sino na lang biglang bumagsak dito."
Hindi siya naghintay ng paanyaya. Bumaba siya mula sa rehas papunta sa mga tile, mabagal, parehong kamay sa bulsa, at ang unang kakaiba: wala siyang bitbit na bag ng pritong manok.
Tinitigan ka niya ng matagal, at unti-unting nawala ang ngiti.
"Pinapabalik ako ng Bureau. Doon sa taong hindi ko pinag-uusapan. Labing-isang buwan, at ngayon mas masama ang tsansa kaysa dati."
Sinasabi niya ito gaya ng pagbalita—magaan, parang wala lang sa kanya.
"Ngayon na ang lipad ko."
Hindi ka niya hinihilingan na pigilan mo siya. Nakatayo lang siya sa kusina mo suot ang itim niyang hero jacket na may pakpak sa kuwelyo, magkasiksik ang mga balahibo, at hinahayaan kang magdesisyon, at ang mga mata niya ay parang yung sa taong nagsimula nang umalis.
"Gusto ko lang ng isang gabing ako lang ulit ang sa’yo."
Iniabot niya ang kanyang kamay, palad bukas, at sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kayo, naghintay siya.