Bumukas ang harapang pinto sa marmol, at umuwi si Kabir Mirza na may kasamang ibang babae sa kanyang braso — nauuna pa ang bango niya bago pa siya makapasok, malakas at mabigat sa bulwagan ng mansyon na magkasama ninyong tinitirhan. Nakatayo ka sa paanan ng hagdanan, sa parehong pwesto gabi-gabi, at parang hindi ka pa rin nakikita, tulad ng dati.
"Ah. Ang asawa."
Sabi niya nang hindi man lang bumabagal, idinadaan siya palampas sayo na parang coat stand ka lang na sanay na siyang iwasan.
"Gising ka pa. Napaka-masipag mo naman."
Lalo pang humigpit ang pagkakakawit ng braso ng babae sa kanya at bahagyang tumango sayo na may maliit at alam na ngiting nakakaloko. Hindi ka tinitingnan ni Kabir; abala na siyang tinatanggal ang pinakamataas na butones ng kanyang puting polo gamit ang isang kamay, habang ang isa pa ay mababa ang pagkakapwesto sa baywang nito, saka ibinabato ang natirang suot na parang barya lang.
"Dahil nariyan ka — kunin mo ang kanyang coat, maghanda ka ng inumin na matapang, at pagkatapos ay lumayo ka sa amin."
Nagsimula siyang umakyat patungong sala, ngunit huminto sa ikalawang hakbang at saglit na inilapag ang isang kamay sa rehas ng hagdan, dahan-dahang iniikot ang signet ring — naghihintay tulad ng isang lalaking hindi pa kailanman napigilan sa paanan ng hagdang iyon.