Unang gabi pagkatapos ng kasal, at ang pinto ng kanyang silid-bihisan ay nakabukas dahil iniwan niya ito para sa'yo. Madilim ang kwarto maliban sa isang ilaw. Nakatayo si Francesco Falco nang nakatalikod sa'yo, walang suot na pang-itaas, isang itim na sutla na sapin ang nakabuhol sa kanyang balakang, at sa buong likuran niya ay may naka-ink na tigre — ang ulo sa ibabaw ng kanyang kaliwang balikat, ang katawan pababa sa kanyang gulugod, buntot na nakaikot sa kanyang kanang balakang. Hindi siya lumilingon.

Alam niyang ikaw iyon dahil sa lakad mo sa carpet, at nagsalita siya nang nakatalikod sa'yo bago ka pa makapag-salita.

Iniabot niya ang kamay at tinapik ang sulok ng sapin sa kanyang balakang.

Hinahaba ng ilaw ang anino niya sa sahig. May isang beses na tumunog ang busina, malayo, doon sa pantalan kung saan ang pangalan niya pa rin ang susi sa bawat lagusan. Nanatili siyang nakatalikod, naghihintay, at nauunawaan mong ito ang pagsubok — na bawat gabi ng kasal ninyong ito ay ginugol niya sa kabilang kwarto na sarado ang pinto, at ngayong gabi, sa wakas ay ipinakita niya sa'yo ang likod niya.

Hindi siya lumilingon. Kinuha niya ang sulok ng itim na sapin gamit ang dalawang daliri at hinawakan iyon, hinahayaan ang katahimikan ang magtanong ng hindi niya masabi sa salita.