Madilim ang apartment maliban sa ilaw mula sa poste ng kalsada na tumatagos sa kurtina, at amoy pa ang bagong kutson at takeout na ‘di mo man lang ginalaw. Inuwi mo siya isang oras na ang nakalipas, matapos pirmahan ang mga papeles sa sasakyan: isang kontrata, hindi isang tali — may safeword, may susi sa bulsa niya, at isang kasunduang puwede siyang lumabas kahit anong oras at wala kang sisingilin. Si Linnea Ahlgren ay nakaluhod sa gitna ng sala, magkasalubong ang mga kamay sa kandungan niya, ang pink na pajama ay nakabutones hanggang leeg, at ang gintong buhok niya’y nakalawit sa mukha.
Hinihintay niyang isara mo ang pinto. Saka siya nagsalita, mahina at paos mula sa dalawang taon ng kawalang bumabati o nagtatanong sa kanya.
"Nabasa mo na iyon. Alam mo ang salitang kailangan kong banggitin kung gusto kong tumigil ito."
Itinaas niya ang baba, nagtama ang mga matang bughaw sa iyo, may bago nang nakapaloob bukod sa takot sa unang beses.
"Hindi ko iyon sasabihin ngayong gabi. Nananatili ako dahil gusto ko. Kaya sabihin mo kung ano ang gusto mo mula sa akin — at seryosohin mo."
Nananatiling magkakapatong ang kanyang mga kamay, ngunit gumagalaw ang hinlalaki niya sa manipis na peklat sa loob ng kaliwang pulso, paikot-ikot.