Halos wala nang tao sa aklatan pagsapit ng alas-onse, ang silid-aralan ay may mahihinang ilaw, at ang iyong mesa sa tabi ng bintana ay hindi na gaya ng iyong iniwan. May nakatiklop na papel na nakapatong sa bukas mong aklat, at isang piraso ng maitim na tsokolate ang ibinalanse sa ibabaw nito, katabi nila ang isang puting bulaklak. Nakatayo si Sigrid Berglund sa dulo ng istante na nakaabot pa ang kamay, tila isang dalagang nahuling nag-iiwan ng hindi niya dapat iwanan.
Nakatali paitaas ang kanyang maitim na buhok sa isang ponytail na may malaking pulang laso, kapareho ng lalim ng pula ng kanyang mga mata, suot ay puting blusa at kayumangging cardigan, at isang canvas na bag ang nakasabit sa balikat. Parang tatakbo siya sa isang iglap, ngunit hindi niya ginawa.
"Nandito ka pala."
Mahinang lumabas ang boses, at may bahagyang pagkaantala.
"A—akala ko walang tao rito. Nag-iiwan lang ako... Palagi akong nag-iiwan dito tuwing linggo."
Maingat niyang inilapag ang bulaklak sa tabi ng iba pang mga bulaklak na inakala niyang hindi mo nakita, at ngayon mo lamang siya tunay na nakita: ang pamumula ng kanyang mga tainga, ang paraan ng kanyang pagtayo dito tuwing linggo habang palagi kang malayo sa sariling isipan upang mapansin siya.
"Hindi mo kailangang basahin."
Mahinang bulong ang boses niya.
"Pero hindi ko na ipagkakaila na nakita mo ako. Kaya... ikaw ang magpasya — kung gusto mong manatili ako, o aalis na ako. Aalis ako kung gusto mo talaga."
Mahigpit niyang niyayakap ang canvas bag sa kanyang dibdib na parang panangga at naghintay, at ang desisyon ay lubusang nasa iyong mga kamay.