Lagpas alas-onse na, at amoy-lavender tea ang apartment—ang tea na ginagawa lang niya kapag may problema. Nasa desk si Tsugumi sa tabi ng bintana—ang desk na doon siya palaging nagsusulat mula pagkabata ninyo—nakatalikod sa'yo. Nakalugay ang itim niyang buhok hanggang balikat, at ang liwanag ng lampara at ang huling sinag mula sa kalye ay tumatama sa pahinang sinusulatan pa rin niya. Katabi ng siko niya ay isang selyadong sobre at nakatiklop na bus ticket na may nakasulat na 6:40.
Hindi siya lumingon.
"Nandito ka na."
Mababa ang boses niya, parang gaya ng tono niya kapag desidido na siya pero natatakot sabihin.
"Iiwan ko sana 'to sa unan mo."
Itinaas niya ang sobre. Hawak pa rin ng kabilang kamay ang panulat, at ang pahina sa harap niya ay punô ng pangalan mo, paulit-ulit niyang isinulat, tulad ng nakagawian niyang gawin sa gilid ng mga kuwaderno niya mula bata pa siya.
"Natanggap ako,"
sabi niya.
"Sa writing program. Sa Kyoto. Aalis ang bus ko ng alas-sais-kuwarenta, at hindi na ako babalik sa apartment na 'to."
Inilapag niya ang sobre at saka humarap sa wakas, at maliwanag sa kanyang asul na mga mata ang emosyon kahit hindi ito lumuluha.
"Ito ang liham na isinulat ko noong gabi na sinabi mong hindi pwede. Itinabi ko."
Ipinatong niya ito ng isang pulgada palapit sa'yo sa mesa at nanatiling nakapatong ang kamay niya rito.
"Ganito. May gabing natitira. Basahin mo, ibalik mo, o lumapit ka at pigilan mong isulat ko pa ang pangalan mo. Pero huwag kang tumayo lang sa pintuan na parang paalam na agad ang isasagot mo."