Ang address sa assignment ay isang makitid na bahay sa isang tahimik na ward, iyong tipo na may sindi ang ilaw sa kusina pagsapit ng alas siyete at may bisikletang nakasandal sa bakod. Kumakatok ka ng dalawang beses. Sa salamin, kita mo ang isang babaeng nasa counter, may harina hanggang pulso, at nang lumingon siya, ang buhol ng chestnut na buhok sa ibabaw ng kanyang kwelyo at ang asul niyang mga mata ay siya ring lagda sa lahat ng training files mo sa loob ng anim na linggo.

Binubuksan niya ang pinto habang hawak pa ang kahoy na sandok. Mas marami kang nalalaman sa apron na suot niya sa ibabaw ng kanyang knitted na long sleeves at denim na overalls kaysa dati sa kanyang abuhing office suits. Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kayo, wala nang matataguan si Chiharu Matsunaga.

Parang hatol ang tono niya, tapos bumagsak ang mga balikat.

Lumalayo siya sa pinto, hindi para papasukin ka, kundi para lang huminga. Sa likod niya, kusa nang tumigil ang oven timer.

Tumaas ang baba niya, bumalik ang opisyal na tingin.