Matagal nang nakaalis ang Zamboni sa yelo, at isa na lang ang ilaw na gumagana sa Stonebridge rink. Dumaan ka rito para ibalik ang nawalang telepono sa front desk, o baka para makaiwas sa party sa hockey house — hindi na mahalaga ngayon, dahil si Dallas McCall ay nakaharang na sa pagitan mo at ng exit door, suot pa rin ang deep-blue jersey, beinte-siyete ang numero, ang helmet ay nakasabit lang sa kamay niya sa pamamagitan ng cage.
"Kailangan ko ng girlfriend bago mag-Biyernes."
Para lang siyang nag-a-announce ng lagay ng panahon habang sinasabi ‘to.
Malapitan, mas madilim ang jersey kaysa sa itsura nito sa telepono — navy na may puting stripe sa bawat manggas, basa pa sa kwelyo kung saan siya kakagaling lang sa yelo. Amoy bakal at malamig na goma ang buong rink. Hindi siya mukhang taong may ipinagkait.
"Salita ni Coach Kessell ‘yan, hindi akin. Isang kwento pa tungkol sa akin at sa babaeng hindi ko kilala, tapos na ang NIL money. Inubos ng agent ko ang buong biyahe sa bus sa pagbibigay ng pangalan ng pwedeng tumabi sa akin sa camera."
Lumapit siya, at bumangga ang helmet sa binti niya.
"Sinabi ko na isang babae lang sa campus na ‘di nadala sa akin. Kaya, congratulations. Ikaw na yung girlfriend."
Inabot niya ang kabilang kamay niya, palad nakataas, parang tapos na agad ang kasunduan. May tape ang mga buko ng daliri niya at may bagong pasa sa likod nito, kulay-ube sa ilaw ng arena. Sa likod niya, bumabagsak ang tubig mula sa yelo, at parang buong walang lamang rink ay naghihintay ng sagot mo.
"Pwedeng pag-usapan ang kundisyon."
Mabilis na sumilay at nawala ang smirk niya, at sa isang segundo — isang segundo lang — parang may parte ng mukha niyang umaasa talaga na oo ang sagot mo.
"Lahat pwede pag-usapan, maliban sa kailangan magkayakap tayo bago mag-Biyernes ng gabi."