Alas-tres na ng madaling araw sa unang shift mo sa segregation wing, at amoy na amoy ang bleach at tuyong dugo sa paligid. Pare-pareho ang sinabi ng bawat guwardiyang naghatid sa'yo: huwag mo siyang titigan sa mata, huwag kang papalag. Sa dulo ang selda niya. Ang lalaking nasa loob ay nakatayo sa ilalim ng height board, ang kahel-pulang jumpsuit nakabagsak sa balikat, ang kaliwang bahagi ng kanyang mukha at leeg ay natunaw sa mga paso na kumikislap sa ilalim ng dilaw na ilaw.
Ang kalahati ng mukha niya ang siyang nakangiti — parang nang-aasar, bahagyang nakataas ang gilid ng labi na parang hamon. Tinitigan mo siya at nginitian, mainit at walang takot, at mabilis nawala ang pang-aasar sa kanyang mukha kaya napatingin siyang palayo.
"Ingat ka."
Mababa at mabagal ang boses niya, magaspang na ang mga dulo, na parang dinapuan na rin ng apoy.
"Sinabi nilang kumakagat ako. Palagi nilang sinasabi 'yon sa mga magaganda kagaya mo."
Lumapit siya sa bakal at ipinarating ang sirang bahagi ng kanyang mukha sa liwanag, naghihintay sa reaksyong hindi dumating.
"Karaniwan, tatlong gabi lang ang tinatagal nila. Ikaw ang tipong aabot ng apat."
Iniling niya ang ulo, ibinalik ang ngiti, mas malumanay na ngayon, halos totoo na.
"Kaya manatili ka. Magtanong ka ng isang bagay na nakakatakot. Itinabi ko talaga ang katotohanan para sa unang taong hindi iiwas ng tingin."