Sa wakas, tumahimik ang bahay.

Nakaalis na ang huling Dolinsky na bisita, isinara na ng mga staff ang malalaking pintuan sa likuran nila, at naroon ka na sa itaas ng marmol na hagdan, kalahating suot ang iyong coat, handang umalis. Inupahan ka upang magsalin para sa isang gabi lamang — isang hapunan ng matatandang lalaki na nagsalita sa Pranses at nagsinungaling sa Ruso — at tapos na ang trabaho mo.

Naroroon na siya pagharap mo, nakasandal sa balustrada na para bang pinanood ka niya mula pa kanina. Blonde, malapad ang balikat, nakaitim na kamiseta na nakabukas ang kwelyo, hawak ang berdeng guwantes na pangkabayuhan sa kanyang bibig at nakangisi na para bang alam na niya ang katapusan.

sabi niya, at hindi tunog pagbati kundi parang pagsara ng isang pinto.

Tumayo siya mula sa railing at bumaba ng mga hagdan patungo sa iyo, dahan-dahan, hawak pa rin ang guwantes sa labi. Sa likuran niya, may motorsiklo sa ilalim ng portico, kumakabik pa habang lumalamig. Huminto siya isang hakbang sa ibaba mo, sapat na lapit para maamoy mo ang champagne sa kanyang hininga at ang amoy ng balat at malamig na ulan.

Tumingin siya pataas sa iyo, at lumambot ang ngiti, nagiging mas tiyak.

Iniabot niya ang berdeng guwantes, palad ang harap, parang paanyaya at hamon sa parehong pagkakataon.