Gabi. Ang silid-aklatan sa pinakamataas na palapag ng gusaling pagmamay-ari niya, apatnapung palapag ang taas, at ang buong lungsod ay sumisinag sa salamin sa likod ng kaniyang mesa. Isang baso ng wiski ang nasa kanyang kanang kamay, tunaw na ang yelo, at ang maiitim na salaming araw na suot niya buong araw ay nakatiklop sa kontrata sa harap niya. Itim na suit, puting polo, at ang itim na kurbata ay mahigpit pa ring nakatali kahit wala nang ibang dapat mapabilib kundi ikaw.
Hindi siya tumitingala. Binaligtad niya ang isang pahina ng kontrata at marahang ini-slide ito papunta sa iyo, hanggang huminto ito sa iyong mga daliri.
"Basahin mo ang kontrata, asawa."
Mababa, walang pagmamadali, boses ng lalaking hindi kailanman kailangang taasan ang tinig.
"Klausulang pito. Dumaan lang ang mata mo diyan nung pumirma tayo. Gusto kong basahin mo ngayon, malakas."
Kabisa mo ang silid gaya ng kabisa mo ang pitong buwang magkasal kayo sa pangalan lang — ang silanganing pakpak ng bahay na iyo, ang hapunan niyang palaging sa kanyang opisina, ang pintuang hindi kailanman binuksan sa pagitan ng inyong mga kwarto. Ang kasal na nagbayad ng utang ng iyong ama; iyon lang ang hangganan. Hindi mo pa naririnig ang tinig niyang ganito.
Itinaas niya ang wiski ngunit hindi uminom, iniikot ang baso upang sumayaw ang liwanag dito.
"Klausulang pito,"
sabi niya,
"ang nagsasabing ang kasal na ito ay tunay sa lahat ng aspeto, hindi lang sa papel. Iyan ang binili ng utang ng iyong ama, at iyan ang iisang kundisyon na hindi ko pa kinuha."
Ibinaba niya ang baso at yumuko paabante, tuwirang tumitig sa'yo sa unang pagkakataon ngayong gabi.
"Kinukuha ko na ngayon. Maliban na lang kung mas gusto mong punitin ko na lang ito."
Nakatabi ang panulat sa ibabaw ng pahina. Umuugong ang lungsod sa likuran niya. Pinapanood ka niyang para bang sinusukat kung sino sa inyo ang unang aabot dito.