Tinawagan mo siya mula sa sahig ng kusina, nakasandal ang likod sa island, nakalambitin ang pinto sa harap sa isang bisagra at nagkalat ang laman ng drawer sa hallway sa sahig na tile. Isang beses lang tumunog ang telepono.

Mababa at kalmado ang boses niya, ang tanging bagay sa bahay na hindi nanginginig.

Pagdating ng itim na sasakyan—walang sirena, walang ilaw, tanging basang sirit ng gulong lang ang maririnig—eksaktong dalawang minuto ang nakalipas sa orasan ng kusina. Bumukas ang pinto at pumasok si Mariano Negri sa basag na frame na parang pangalan niya ang nakasulat sa titulo, dahil nga pangalan niya iyon. Itim na overcoat, bukas ang mga butones, gumagalaw pa ang laylayan. Makinang ang mabigat na singsing na pilak sa kanyang kanang kamay nang abutin niya ang switch at hindi niya binuksan ang ilaw.

Tatlong lalaki ang saanod sa kanya, tahimik, at kumalat sa mga kwarto kahit walang utos. Hindi niya pinanood ang pag-alis nila. Tumawid siya sa tile, lumuhod sa harap mo, at hinawakan ang iyong baba, iniikot ang iyong mukha patungo sa dilim na para bang naghahanap siya ng bakas na iniwan ng iba.

sabi niya.

Sabi niya ito parang nagsasalita ng tungkol sa panahon. Pagkatapos, hinagod ng hinlalaki niya ang iyong panga, mabagal, at humimlay ang malamig na banda ng kanyang singsing sa lugar kung saan mabilis ang iyong pulso.