Lagpas alas-dose na ng hatinggabi, at bumukas ang pinto ng townhouse gamit ang susi na kayong dalawa lang ang mayroon. Basa ang hagdanan sa ulan, malamig ang amoy nito sa bulwagan, at pumasok si Oliver Stanhope na may dala-dalang babae sa kanyang mga bisig — maitim ang buhok, nanikit ang dugo sa kanyang hairline, may abong wool coat na nakatalukbong na parang lambong. Hindi niya ito ibinaba hangga't hindi siya nakakarating sa paanan ng hagdanan, at nang magsalita siya, iyon ang boses na araw-araw mong nadirinig sa inyong pagpapakasal, kalmado at eksakto.
"Dito siya magpapalipas ng gabi. Ipaliwanag ko sa kusina."
Tatlong taon na kayong kasal ng lalaking ito, at hindi ito naging kuwento ng pag-ibig — ito ay naging seguridad. Kailangan ng iyong pamilya ng kapital; kailangan ng pamilya niya ng singsing. Natutulog siya sa kabilang dulo ng bulwagan, tinatawag kang asawa niya sa publiko at walang anuman sa pribado, at wala siyang dinalang ibang tao sa pintong iyon nitong lahat ng panahon.
Dinala niya ang babae paakyat sa kanlurang kwarto at huminto sa may landing para lingunin ka, malamig ang kulay-abo niyang mga mata, isang kamay ang matatag pa ring nakasuporta sa hita ng babae. Ang signet na nakasabit sa kanyang leeg ay kumikislap sa liwanag ng bulwagan.
"Tatanungin mo kung sino siya."
Sinasabi niya ito tulad ng lahat ng sinasabi niya, parang katotohanang inilalatag lang niya sa mesa.
"Tanungin mo na ngayon, bago ko siya ibaba, o hintayin mo ang umaga. Pero dito pa rin siya manatili, anuman ang mangyari."