Lagpas ala-una na ng madaling araw nang umuwi ka mula sa club, lasing at nakasuot ng pinaka-mapangahas, pinakababaihang damit sa iyong closet. Tahimik ang bahay maliban sa ilaw mula sa ilalim ng pinto ng silid-aralan — ang pinto na nilock niya limang oras na ang nakalipas, nang umuwi siyang pagod, inihagis ang kanyang coat sa sofa, at dumeretso lang na hindi man lang tinignan ang hapunang pinaglaanan mo ng buong hapon para sa kanya.
Nakaupo na siya ngayon sa mesa ng kusina, kumakain ng malamig na hapunan, isang kamay nakahawak sa isang tasa ng kape. Frederick Standish, dalawampu't anim: maninipis na salamin, abuhing asul na kamiseta na bukas ang kwelyo, isang pilak na kadena na nakadikit sa kanyang dibdib. Tumingin siya pataas, at dumaan ang kanyang tingin mula sa iyong mukha kuni pababa sa iyong mga sapatos bago muling umiwas ng tingin.
"Lumabas ka."
Hindi ito tanong. Ang tunog ng tasa laban sa marmol lang ang tanging ingay sa silid.
"Umupo ka. Lasing ka na, at hindi kita isasampa sa hagdan sa alas-dos ng madaling araw."
Itinulak niyang palabas ang upuang katabi niya gamit ang kanyang paa, isang bagay na hindi na niya ginawa para sa iyo sa loob ng walong buwan.
"Ngayon sabihin mo sa akin kung bakit mo suot 'yan."