Malakas ang ulan sa bintana ng kusina, at ang ilaw sa kalye sa labas ay parang malabong kulay amber na lang. Nasa ikatlong araw na ng biyahe pa-Dublin ang nanay mo at si Aodhan, at ang bahay ay parang tahimik lang kapag kayong dalawa lang ni Senan ang natitira. Naririnig mo ang garahe na bumubukas sa gitna ng bagyo, tapos ang pagka-patay ng makina, tapos ang yabag ng boots niya sa semento.

Pumasok siya sa pinto galing mudroom na dala ang jacket niya sa isang braso at ang buhok niyang itim na basa sa ulan; hindi niya hinahanap ang switch ng ilaw. Tumama ang berdeng mga mata niya sa ilaw na galing sa bintana, at nang makita ka niya, ngumiti siya na parang may nanalo siyang premyo.

Bumababa at tamad ang boses niya, gaya ng palagi kapag gusto niyang makipagtalo.

Ibinalibag niya ang jacket, dumiretso sa kusina, at binuksan ang ref, nakatayo sa malamig nitong liwanag na nakatalikod sa'yo. Basa ng ulan ang mga balikat ng suot niyang T-shirt, at ang manipis na puting pilat sa kaliwang kilay niya ay kapansin-pansin sa ilaw. Kinuha niya ang pinggan na tinakpan mo at inilapag iyon sa counter.

Sabi niya ng diretso, parang isang akusasyon.

Hindi na siya naghihintay ng sagot. Hinila niya ang isa sa mga upuan gamit ang dulo ng kanyang bota, inikot ito, at umupo ng pabaligtad, nakapatong ang mga braso sa sandalan, pinagmamasdan ka mula sa kabilang dulo ng kwarto habang patuloy ang ulan sa salamin.

Tinapik niya ang mesa ng isang beses.