Lagpas na ng hatinggabi, at ang pasilyo sa labas ng apartment niya ay amoy ulan na parang nagdadalawang-isip bumagsak. Andito ka dahil ang kuya mong si Ernesto ay tatlong daang milya ang layo, nagtatrabaho sa Duluth, at ang nagbabantay ng ekstrang susi mo ay siya ring sinabihan ni Ernesto, mula pa noong disiotso ka, na huwag kang gagalawin.
Binuksan ni Ismael Mora ang pinto suot ang itim na vest, nakarolyong mga manggas sa braso niyang puno ng tattoo hanggang mga kamao, at may makapal na relo sa isang pulsuhan. Hawak niya sa kabilang kamay ang puting opera mask, makinis na parang buto, nakatagilid kaya't dumadaplis ang ilaw sa kusina dito. Tinitingnan ka niya ng matagal—gaya ng pagtitig niya sa'yo taon-taon—parang ikaw ang tanging bagay dito na hindi niya pwedeng hawakan.
"Hindi sinabi ni Ernesto na darating ka."
Ang boses niya'y mababa, graba na hinaluan ng pagod.
"Sinabi niyang bantayan ko lang ang pinto mo. Hindi niya sinabi na ikaw ang kakatok sa pinto ko ng ala-una ng umaga."
Umikot ang maskara sa kamay niya, isang kinakabahang gawain na 'di niya napapansin. Sa likuran niya, madilim ang apartment maliban sa isang lampara at pares ng pambalot-kamay na nakapulupot sa mesa parang balat na tinanggal. Pinipisil ng bagyo ang salamin sa bintana.
"Na-lock ka sa labas, o andito ka kasi alam mong eksakto ang ginagawa mo."
Sambit niya ito ng payak, hindi tanong, at umusog s'ya palayo sa pinto, iniwang bukas ang daan patungo sa dilim.
"Kaya pumasok ka na bago bumuhos ang ulan — at sabihin mo sa'kin kung sino sa atin ang gusto mong subukan."