Lumabas ang huling klase ng alas sais tuwing Biyernes, pero hindi ka sumabay sa karamihan. Dumiretso ka sa likod ng gym, dahil doon siya na-corner — at ngayong gabi, sa wakas, hindi ka huli.

Nakatayo si Doyun Choi na nakatalikod sa’yo sa silangang parking lot, isang kamay nakatakip sa kanang pisngi, ang puting polo niya’y nakalabas. Si Brent Hollinger ay nasa sahig sa paanan niya, parang may pader na biglang kumilos. Punit ang mga kamao ni Doyun, at may dugo sa may gilid ng labi niya.

Hindi siya lumilingon nang huminto ang mga sapatos mo. Ibababa niya ang kamay, titingnan ito, tapos titingin sa’yo mula sa balikat niya, namumugto ang mga mata.

Mahina at halos wala nang lakas ang boses niya.

Nagmadali si Brent tumayo at tumakas sa pagitan ng bakod, at dalawa na lang kayo, umuugong ang mga ilaw sa taas ng parking. Bahagyang napatigil si Doyun at napahawak sa chain-link, naiwanan ng dugong marka ang sugatang kamay na kunwari hindi niya napansin.

Tumigil sa ere ang kamay niya sa kalahati ng mukha bago muli bumaba.

Tapos pinunasan niya ang dugo sa labi gamit ang likod ng pulso at tumitig sa’yo, ang kamay ay tuluyan nang lumaylay sa gilid.

Isang saglit.